Sonny Hunt .

Dat allereerste optreden van Han in februari 1979 in Lichtenvoorde zal hij nooit vergeten. De band was piepjong en waarschijnlijk niet erg goed, maar de zaal stond op z’n kop. Dit was dus rock’n roll!
Eigenlijk is er sindsdien weinig veranderd. Destijds begon hij in een blues georiënteerde rockband en nog altijd zijn (classic) rock en stevige blues, met op z’n tijd een vleugje funk of soul, zijn favoriete stijlen.
In het verleden lag de nadruk meer op harde rock, zoals in de te gekke, Van Halen-achtige band Poundcake, waar hij lange tijd in heeft gespeeld. Maar de laatste jaren zit hij meer in de bluesrock. Zo heeft hij in de periode 2005 tot 2009 meer dan tien toernees gedaan met de Tony Spinner Band - de band van Amerikaan Tony Spinner. Met deze bluesrockband heeft hij niet alleen gespeeld in Nederland, Duitsland, België, Oostenrijk, Denemarken en Zweden, maar ook twee albums opgenomen.
Ook heeft hij in die periode veel opgetreden met de Nederlandse heavy bluesband Rob Orlemans & Half Past Midnight. 
Sinds 2007 is hij de vaste drummer van Sonny Hunt & The Dirty White Boys, een bluesrocktrio rond gitarist Sonny Hunt uit Nashville, Tennessee. Met Sonny en bassist Dick Stam heeft hij in oktober 2007 het album The Nashville Blues Sessions opgenomen in the Creekhouse Studio’s in Nashville. Sindsdien heeft hij vier toertjes gedaan door Nederland. Voor de laatste tour met Sonny Hunt werden twee jonge gitaristen gevraagd om mee te spelen, Rory de Kievit en Leif de Leeuw. Er ontstond een hechte band tussen de muzikanten en na de toer is Han gevraagd drummer te worden van de Leif de Leeuw band. Han heeft ja gezegd en in is vanaf november 2010 de vast drummer van Leif de Leeuw.

Sinds zijn geboorte was Dick al geïnteresseerd in muziek. Vanaf zijn eerste huilbui als baby ontwikkelde hij zijn rauwe, doorleefde blues geluid., en tijdens het opgroeien hielp zijn levensstijl hem met deze ontwikkeling. Dick is niet alleen de zanger van de band maar tevens bassist.
In 1996 lanceerde hij zijn debuut album met de Dirty White Boys genaamd “Just a Dirty White Boy”. Een jaar later volgt het live album “The DWB Alive and Kicking at the BBC”. Na het uitbrengen van dit album volgde een periode van toeren en tussen de bedrijven door deed hij verschillende klussen voor anderen.
Dick was tourmanager voor: Dick Dale, Nils Lofgren, Mothers Finest, en Tony Spinner om enkelen te noemen. Hij was lichtplan ontwerper voor: Helloween, Anthrax, Jeans, en anderen. Hij was Gitaar technicus voor verschillende artiesten als: like Joe Stump, Jack Bruce, Alvin Lee, Pat Travers, Tony Spinner.
In 2004 bracht Dick het album “Love & Affection From My Soul” uit en nog eens vier jaar later het album Captain Heartbeat Live. Vanaf 2005 is Dick tourmanager van de Tony Spinner band met Sonny Hunt als 2e gitarist. Als Sonny besluit om solo projecten te gaan doen en een begeleidingsband zoekt heeft Dick de oplossing. Sonny Hunt en The Dirty Whiet Boys is geboren. In 2007 wordt het album The Nashville Blues Sessions opgenomen in Nashville en uitgebracht in januari 2008. Een DVD van de Culemborg Blues Night in februari 2008 volgt.

Rory pakt op zijn 10e de gitaar en speelt in no time nummers van Joe Satriani en Steve Vai.
Op de Havo voor Muziek en Dans te Rotterdam ontwikkelt hij zijn talent en toont een brede interesse in muziekstijlen.
 Een jaar na het winnen van de Sena Guitar Awards in 2004 krijgt Rory de mogelijkheden een cd op te nemen. Hij begint met nummers schrijven en in 2006 beginnen de opnames. Het resultaat is een prachtige instrumentale fusion/rock plaat: “Musical Journey”.
Kort voor de release in oktober 2007 vertrekt de band, inmiddels genaamd RoryMI naar Cincinnatti / USA om een optreden te verzorgen op het Midpoint Festival. Iedereen daar, waaronder bekend producer Erwin Musper, is lyrisch over het ongekend hoge niveau van de jongens die op dat moment gemiddeld 18 jaar oud zijn!
De muziek krijgt aandacht van Co de Kloet (NPS) en wordt RoryMI door de redactie van Ongekendtalent.nl uitgeroepen tot meest opmerkelijk band van 2008.
Rory heeft inmiddels zijn Havo diploma op zak en werkt 2 dagen in de week in de studio van Tom Pearce in Bussum om zich verder te bekwamen in het producers vak .
Op dit moment studeerd Rory aan het conservatorium te Rotterdam afdeling pop, schrijft nummers voor een nieuw album, doet sessie werk voor verschillende artiesten en speelt in een aantal bands.

Leif, die op zijn negende jaar gitaar begon te spelen, is niet zomaar een jongen die wat met de gitaar overweg kan, maar een ongekend talent, een artiest zoals weinigen dat gegeven is.
Leif had net twee jaar gitaarlessen gehad toen zijn vader hem in 2006 meenam naar een concert van bluesgigant Johnny Winter. Meteen viel het kwartje. Het was de emotie, de kracht en de eerlijkheid van het spel van Winter waardoor Leif gegrepen werd. Hij merkte ook dat het naspelen hem weinig moeite kostte. Hij had alles onthouden: niet alleen de noten, maar ook hoe hij zijn vingers op de hals neerzette.
Dat zijn talent ook niet bij andere bands onopgemerkt is gebleven, blijkt wel uit het feit dat hij als gastspeler bij onder andere de Radical Roosters, Brad Snyder, Bluesmotel, de F.O.G. Blues Band en de Amerikaanse gitarist Sonny Hunt mee mocht spelen. Ook heeft Leif het podium gedeeld met gitaargrootheden als Aynsley Lister en Melvin Taylor.
Zijn grote voorbeelden zijn onder andere Eric Johnson, Joe Walsh, Jeff Beck, Andy Powell, David Gilmour, Paul Kossoff en Joe Bonamassa. Bonamassa was zelfs, na het zien van een YouTube video van Leif, zeer onder de indruk van zijn gitaarspel. Hij nodigde Leif persoonlijk uit voor een backstage ontmoeting in Carré, Amsterdam. Daar vertelde hij Leif dat hij hem beter gitaar vond spelen dan toen hij 14 was!
In 2009 nam Leif deel aan de Nederlandse gitaarkampioenschappen tot en met 21 jaar: SENA Dutch Guitar Awards. Tijdens de voorrondes plaatste hij zich moeiteloos in de finale met het prachtige nummer “Cause We’ve Ended As Lovers” van Jeff Beck. Onder begeleiding van zijn vader bracht hij het nummer met een passie en gevoel dat je een speld kon horen vallen in de zaal. Hij zorgde voor kippenvel bij het intens meeluisterende en kijkende publiek. Een staande ovatie viel de jonge gitarist ten deel. Daar kon de vakjury niet omheen. En met name ook gelet op zijn speelstijl, techniek, expressie en uitstraling werd deze bijzonder talentvolle Amersfoorter de terechte winnaar van deze DGA Finale 2009.